Yalnızlıktan korktuğum pek söylenemez.
Değer verdiğim insanlar artık korkuyor beni. Kaşım gözüm kirpiğim kapalı güvenirim. Sınamam, sorular sormam, acabalara da yer yoktur güvenimin içinde. Hep dinler, inanırım. Sonunda da genelde üzülen hep ben olurum. Gerçi karşımdakinin suçu yok, sorun bende :) Yahu kim bu devirde bu kadar birilerine güvenir ki ? Sanırım ben ve benden harici birkaç kişi daha vardır.
Pek ders ve akıl verecek bir hayatım yok. Klasik birkaç darbe yemiş darbelerden sonra akıllanmış bir kız çocuğuyum işte. Nasihatler bana göre bilgiler değiller. Ne dinlemesini severim nede dile getirmesini. Bence en güzel ders yaşadıklarından çıkarılanıdır. Zorluklar karşısında olgunca davranmayı mantıklı düşünmeyi kendi kendine öğrenmeli insan. Biraz izlenim, biraz yaşanan tecrübelerle hop zamanla olgunlaşıyorsun işte. Zaman ! Zaman ! Zaman sana olgunluk mu verir keder mi bilinmez. Tek bildiğim şey zaman içeriğinden korkmadığım. Bana göre korku yaşanacakların önüne geçen bir engel değildir. Aksine yanlış kararlar karşısında yaşadığımız zorlukların hissidir.
Öperim :)
